Euraziatische grens

Op 1777 km van Moskou markeert een stenen obelisk de grens tussen Europa en Azië. Aan de ene kant staat Europa en aan de andere kant Azië. Als we tegenwoordig in een atlas kijken, is het vaak onduidelijk welke landen nu precies bij Europa horen en welke bij Azië. Met de uitbreiding van de Europese Unie is dit toch een logische vraag

De nieuwe bosatlas heeft in de inhoudsopgave wat piepkleine indexkaartjes waar je de meest gangbare opvatting op kunt zien. De simpelste grens is bij de Bosporus: ten westen ervan is Europa, ten oosten Azië. Dit is het geluk van Turkije, want dankzij zijn Europese cookie heeft het aanspraak op het lidmaatschap van de EU. Ook de Oeral is onbetwist als grens. Maar tussen de Oeral en de Bosporus liggen nog twee grote zeeën en duizenden kilometers woestijnen en bergen.

Op het indexkaartje in de Bosatlas vormt de Kaukasus de zuidgrens. Ten noorden van die grens ligt Rusland, ten zuiden ervan liggen Georgië en Azerbeidzjan. Lijkt simpel. Maar als je nauwkeurig kijkt, zie je aan het oostelijk eind van de Kaukasus ineens een omhoog lopend haakje. Dat haakje is niet langer de Kaukasus, maar de rivier de Samur, die van de bergkam noordwaarts stroomt en de staatsgrens vormt tussen Rusland en Azerbeidzjan. Trek je de Kaukasus door zoals het hoort, dan blijkt ook Azerbeidzjan een cookie in Europa te hebben.

En het betrouwbare Oeralgebergte duikt aan de zuidkant slinks weg in de woestijn zonder verder instructies. De bosatlas volgt dan de rivier de Oeral, die uit het Oeralgebergte naar de Kaspische zee stroomt. Maar die monding ligt geheel in Kazakstan. Tussen de Oeralrivier en de Russische grens ligt dan ook nog een Kazak cookie. Kortom de EU heeft meer kandidaten dan je denkt.


www.transsib.nl